Your browser version is outdated. We recommend that you update your browser to the latest version.

Μυθολογία

    Ο Οινέας ήταν βασιλιάς της Καλυδώνας, απόγονος του Ενδυμίωνα και της Προνόης και καταγόταν από τον Αιτωλό, που έδωσε το όνομά του στους Αιτωλούς. Σύμφωνα με μιαν άλλη γενεαλογία ο Οινέας καταγόταν από τον Δευκαλίωνα, του οποίου ο γιος Ορεσθέας ήταν παππούς του Οινέα. Ο Ορεσθέας (= άνθρωπος των βουνών) είχε μια σκύλα, που λένε πως γέννησε ένα ραβδί. Ο Ορεσθέας παράχωσε το ραβδί στο χώμα και φύτρωσε έτσι το πρώτο κλήμα. Ο γιος του Ορεσθέα ονομαζόταν Φύτιος (= αυτός που φυτεύει) και ήταν αυτός που διέδωσε την καλλιέργεια του αμπελιού. Σύμφωνα με το μύθο, ένα τραγί εξαφανιζόταν συχνά και όταν γύριζε πίσω, φαινόταν χορτασμένο. Ο βοσκός Στάφυλος, το παρακολούθησε και είδε να πηγαίνει σ' ένα αμπέλι και να τρώει τα σταφύλια. Λένε πως από το Στάφυλο πήραν τ' όνομά τους τα σταφύλια. Ο Οινέας έβγαλε το κρασί από τα σταφύλια κι έτσι το κρασί ονομάστηκε «οίνος» από το όνομά του.

    Κατά τον σημαντικότερο μύθο που σχετίζεται με τον Οινέα, ο βασιλιάς ξέχασε να θυσιάσει κάποτε στη θεά Άρτεμη. Η θεά οργίσθηκε και έστειλε εναντίον των Καλυδωνίων ένα φοβερό αγριογούρουνο ’’μεγέθει και ρώμη’’, τον Καλυδώνιο Κάπρο, που προκαλούσε μεγάλες καταστροφές σε καλλιέργειες και ζώα στις περιοχές του Εύηνου. Οι κάτοικοι δεν κατάφερναν  να τον σκοτώσουν παρά τις συνεχείς τους προσπάθειες. Για την εξόντωση του ο γιος του Οινέα Μελέαγρος κάλεσε τους σπουδαιότερους ήρωες από όλες τις πόλεις. Πήραν μέρος 35 ήρωες μεταξύ των οποίων από την Αιτωλία οι Αγέλαος, Ίφικλος, Κομήτης, Μελέαγρος, Πλήξιππος, Πρόθους και Τοξεύς, από την Ιθάκη ο Λαέρτης, από την Θράκη ο Δρύας, από την Πελοπόννησο οι δίδυμοι καβαλάρηδες Διόσκουροι (Κάστορας και Πολυδεύκης), από την Λακωνία ο Εύφημος, οι Αφαρείδες (Λυγκέας και ο δίδυμός του Ίδας), από την Μεσσηνία ο Νέστωρας, από το Άργος ο Αμφιάραος, μια ατρόμητη γυναίκα από την Αρκαδία η Αταλάντη και ο Μελανίονας, ο Αγκαίος, ο  Κηφέας και ο Εχίονας. Από την Θεσσαλία ο Άδμητος, ο Ιάσονας, ο Άκαστος, ο Πειρίθοος, ο Λαπίθης Δρύας, ο Καινέας, ο Μόψος,  οι Πηλέας, Ευρυτίονας και Φοίνικας από την Φθία, και Θησέας εξ Αθηνών, Ιφικλής εκ Θηβών και Τελαμώνας εκ Σαλαμίνος. Κατά τη διάρκεια του κυνηγιού, η Αταλάντη πρώτη χτύπησε τον κάπρο, αλλά εκείνος κατασπάραξε μετά τον Υλέα και τον Αγκαίο. Τελικά το θηρίο σκότωσε ο γιος του Οινέα, Μελέαγρος μαζί με την Αταλάντη. Ο Μελέαγρος είχε υποσχεθεί ότι για βραβείο σ' εκείνον που θα σκότωνε τον κάπρο, θα έδινε το δέρμα και το κεφάλι του θηρίου. Έτσι το έδωσε στην Αταλάντη που το μετέφερε στην Τεγέα και το άφησε στο ναό της Αλέας Αθηνάς. Οι υπόλοιποι ήρωες δυσαρεστήθηκαν με αποτέλεσμα να ξεσπάσει καβγάς πάνω στον οποίο ο Μελέαγρος σκότωσε το θείο του. 
    Το γεγονός έκανε τεράστια εντύπωση και προκάλεσε την δημιουργία αγαλμάτων και σχετικών ανάγλυφων παραστάσεων αφιερώματα ευγνωμοσύνης στους θεούς. Ο γλύπτης Σκόπας [4οςαι. π.χ.] στόλισε το ανατολικό αέτωμα του ναού της Αλέας Αθηνάς στην Τεγέα της Αρκαδίας, και ορισμένα μέρη της παράστασης υπάρχουν στο Εθνικό Μουσείο Αθηνών.

    Ο καλυδώνιος κάπρος έγινε το αιτωλικό έμβλημα που χαρασσόταν στα νομίσματα της Αιτωλικής Συμπολιτείας. Ο μύθος αυτός όπως αντίστοιχα του Ερυμάνθιου κάπρου που σκοτώθηκε από τον Ηρακλή και του Κρομμυώνιου που σκοτώθηκε από τον Θησέα, θεωρούνται μύθοι, που κρύβουν γεωλογικές και μετεωρολογικές αλήθειες της εποχής για την περιοχή τους. 

Ιστορικά Στοιχεία

ε απόσταση δυο περίπου ωρών. Η νέα θέση δεν είχε κανένα από αυτά τα μειονεκτήματα, αντίθετα ήταν στο κέντρο των δραστηριοτήτων  τους και προς τα βουνά και προς το ποτάμι, ιδανική με άφωνα νερά, ηλιοφάνεια και απέραντο ορίζοντα. Στο κέντρο του χωριού κτίστηκε υπέροχη εκκλησία αφιερωμένη στον Αϊ Νικόλα και κοιμητήριο στη θέση ’’Χλιμοδού’’ στους Αϊ Ταξιάρχες.

[Γ1] Υπάρχει αλεξανδρινό ελεγειακό ποίημα που περιγράφει τον άκρατο θυμό της Αρτέμιδος και την απόφασή της να τιμωρήσει μέχρι τέλους τον Οινέα - βλ. σχ. Παπαθωμόπουλος, Barnes-Jones, Κακριδής.

[Γ2] Όπως αναφέρει στο βιβλίο του ’’Η Αρχαία Αιτωλία’’ ο ιστορικός Κ. Δ. Στεργιόπουλος: ’’ο πληθυσμός έφευγε από τα πεδινότερα μέρη της Αιτωλίας, τα οποία ήσαν πρόχειρη λεία στους εκάστοτε επιδρομείς, επύκνωσε τους ορεινούς συνοικισμούς και δημιούργησε νέους συνοικισμούς και σε μεγάλα υψόμετρα, απ΄όπου ορμούν μετά από κάθε ευκαιρία προς ανακατάληψη των παλαιών των εγκαταστάσεων’’

 [Γ3]  Σύμφωνα με τον κ. Νεράτζη : ’’Ως Αιτωλοί είχαμε ένα ζωτικό αγροτικό χώρο γύρω από τη λίμνη Τριχωνίδα, τη κοιλάδα του Ευήνου με τους παραποτάμους του και τη κοιλάδα του Μόρνου. Αυτός ήταν ο πρωταρχικός χώρος ο καθαρά αγροτικός, πριν αναπτυχθεί και έχουμε και τις χώρες συμμάχους της Αιτωλικής Συμπολιτείας. Γύρω από την Τριχωνίδα έχουμε σύμφωνα με τον Θουκυδίδη τους Ευρυτάνες, στην κοιλάδα του Ευήνου τους Οφιονείς και στην κοιλάδα του Μόρνου τους Αποδωτούς. Αυτά τα τρία βασικά κομμάτια, τρία μέρη τα λέει ο Θουκυδίδης, αποτελούν τις τρεις υποδιαιρέσεις των Αιτωλών.’’